Personal Rhymes, By Kevin Stayner
The Doll
The door creaks
I close my eyes or stare above.
I scream no, but I can’t hear it.
I punch and kick him, but my body does not move.
Fear extorts my will, my body freezes.
I am equally a doll, a doll with a soul.
I feel guilty, but I am lacking in strength.
I cannot talk, it suffocates me.
Who am I for real, how suppose my world to look like?
If I only could understand why and what for.
The body belong me no more, I denial myself.
Than I am idle, put my hand in the air grasping into nothing.
I am beneath my blankets, but I am still cold and alone, alone with my doll.
I feel like a coward, dirty and suffering from pain. Which pain hurts the most?
I hurt myself more and more, it is my spirit that meeks.
Clouds deprive me the sun, impotence flashes into me as thunder.
Dry tears cannot be seen, wet tears I will not share.
The rain just lashes the doll.
It appears that everything fails on me, I Feel below dignity.
I hate my faults and feel sorry for who I am and what I stand for.
Frustrations and stress are the masters of my day.
Where the thirst of revenge is dominating, trust is just an illusion.
All decisions in a balance made of flint-glass.
Impulsively and uncertainly strangles my interests.
He molested my corps, but raped my soul.
It overflows like sewer in the street, where all the dirt goes.
Nobody is able to empty it; nobody is allowed to empty it.
I am the one who owns the key, not knowing where it is.
I try to locate him, how to handle if I do?
I hide in the future, but the past discovers me again and again.
I wake up, but just the dream is a dream.
I am scared again, scared of myself.
Get over it, to forgive is enriching you, sounds an echo.
I am willing to take a new track; bit is my soul that’s keeping me stuck.
To create peace in my soul, I have to find the key first.
Once I do I will enter an oasis of freedom and start all over again.
Kevin J Stayner ©1989 (15 – October – 1989) reversed November 2008
De Pop
De deur piept.
Ik sluit mijn ogen of staar omhoog.
Ik schreeuw nee, maar ik hoor het niet.
Ik stomp en trap hem, maar mijn lichaam beweegt niet.
Angst knevelt mijn wil, mijn lichaam verstart
Ik ben als een pop, een pop met een ziel.
Ik voel me schuldig, maar heb geen kracht.
Praten kan niet, het verstikt me.
Wie ben ik echt, wat is mijn wereld?
Kon ik maar begrijpen wat en waarom.
Het lijf behoort mij niet meer, ik ontken mezelf.
Dan ben ik leeg, steek mijn handen in de lucht, grijp het niets vast.
Ik lig onder de dekens maar heb het koud en ben alleen, alleen met mijn pop.
Ik voel me laf, vies en heb pijn. Welke pijn doet het meeste zeer?
Ik pijnig mezelf meer en meer, maar mijn geest lijdt het meest.
Wolken ontnemen mij de zon, onmacht slaat als een bliksem neer.
Droge tranen zie je niet, natte tranen toon ik niet.
De regen striemt alleen de pop maar.
Ik heb het idee dat alles mislukt, ik voel me niets waard
Ik haat mijn fouten en heb spijt voor wie en wat ik ben.
Frustraties en stress maken zich meester van mijn dag.
Waar wraakgevoelens overheersen, is vertrouwen slechts een illusie
Elke keuze in een weegschaal, gemaakt van flinterdun glas.
Impulsiviteit en onzekerheid wurgen mijn belangen.
Hij misbruikte mijn lichaam, maar verkrachtte mijn ziel.
Deze loopt vol als een put op straat, waar al het vuil heen stroomt.
Niemand kan hem legen, niemand mag hem legen.
Alleen ik heb de sleutel, maar ik weet niet waar hij is.
Ik zoek, maar wat als ik hem vind.
Ik verschuil me in de toekomst, maar het verleden vindt me telkens weer.
Ik word wakker, maar alleen de droom is een droom.
Opnieuw ben ik bang, bang voor mezelf.
Stap over die tijd, kunnen vergeven is je zelf verrijken, klinkt een echo.
Ik wil een nieuwe weg inslaan, maar mijn geest kan niet scheiden.
Eerst moet ik de sleutel vinden, dan pas heeft mijn ziel rust.
Dan wandel ik in een oase van vrijheid en begin opnieuw.
Kevin J Stayner ©1989 (15 – Oktober – 1989)
This poem is made in three parts:
The first part Steven his Child period
The second Steven his puberty period
The last part Steven his adult period
Every first letter of each sentences together make the words
Steven Stayner an American hero
All lines have a positive spirit.
TO BE FREE (The Dedication Poem)
Such a brave soul.
Totally unselfish, focusing to what is the best
Endless eager for real love and respect.
Vulnerable as you are as a human being.
Every second ticking away, every second too much to stay.
Never ending stories, they do have an end.
So many things running through his mind.
Trust had become a different word.
All situations overlooked he had to make a choice.
Yet the time had come to change for the good.
Not sure where it would lead him to.
Escaping the boundaries that kept him from who he really was.
Recognition, memories….., Run
A new chance coming his way, a way to freedom, and the dignity that he deserves.
No one knows the future, no one can control the past.
A moment of courage is everlasting.
Making a difference, saving a life.
Emerging the best in you, remaining altruistic.
Reflecting that home still might be home.
Imagine that all you wanted to end, all you wanted to be, all that you wanted to do, becomes truth, just because of you!
Compassion for the ones he cared for gave him strength
Appealing to everyone who knows what it is to be free and respected.
Now a new time has come, your time!
Helping others is helping yourself.
Encourage to persuade, inspired by the enrichment of the soul
Real heroes do exist, Hope is what keeps us going on.
Our lives, all what we are, what we have, what we do; can turn us into a hero.
Kevin J. Stayner © 2010
FOREVER YOUNG
He felt never too old to sing,
To jump, to laugh,
To kick the sky on a swing
He felt never too old to dance,
To scream, to cry,
To grab himself another chance
When possible he did it every day;
living his life the fullest,
He was too young to fade away
Kevin Stayner ©2010
I dearest remembrance of Timothy White 1975 – 2010
DE BEER
Ik weet nog goed ik was toen vier,
Je zat gewikkeld in vloei papier.
Ik wenste een vriendje, mijn wereld was leeg.
Die pijn werd wat minder toen ik zag wat ik kreeg.
Een kameraad voor altijd, me onbewust gegeven,
Je Liet me nooit meer los, je beheerst mijn leven.
Mijn ziel verwrongen, mijn wereld zo klein.
Hoe kon ik weten hoe het werkelijk moest zijn.
Wanneer ik ging slapen je was zo zacht,
Ving je mijn tranen van de nacht.
Ik deelde mijn koek, mijn intiemste geheimen.
Ja zelfs mijn grootste verdriet wist je in stilte te lijmen.
Je sleet met de jaren, verloor ooit een oog.
Of kneep je hem toe jij die mij nooit bedroog.
Ik sluit nu mijn ogen en denk daar aan terug.
Lange tijden vervlogen fijne tijden gaan vlug.
Ervaringen rijker heeft alles een plaats.
Slechts een enkele keer heb ik even een kaats.
Helaas, waar je bent, dat weet ik niet meer.
Maar ik weet zeker, je was niet zomaar een beer.
Kevin J. Stayner (1984)
