Stayner Productions and Entertainment ®

Op de afbeeldingen en teksten berust een copyright. Deze zijn niet te gebruiken zonder nadrukkelijk schriftelijke toestemming van de uitgever.. Het embleem en de naam Stayner Productions and Entertainment, zijn geregistreerde beeldmerken. Stayner Productions and Entertainment staat geregistreerd bij de KvK te Amsterdam onder nummer 34226984

HET LEVEN NA …

Alsof je in de tram zit, de wereld gaat als een echo aan je voorbij.
Je ziet niemand die instapt, je ziet niemand die uitstapt.
Je zit alleen in de tram, in het midden, je staart naar buiten.
Maar het blijft een echo, een echo van iets nieuws…, dat je toch al kent.

Kevin J. Stayner (1981)

Uit het hoofdstuk “86

Ik ben de dienst uit en zoek werk, na drie maanden vind ik dat in de krant, waarin wordt gevraagd of je wel 6000 gulden per week wilt verdienen. Ik wel, dus spullen pakken en naar Arnhem. Daar in een café, schuin tegenover het centraal, moest ik me melden. Het was werk in Duitsland en je zou een week van huis zijn. De bedoeling was dat je “kunst” ging verkopen. Ik had eerst niets in de gaten,  wachtende met nog 20 anderen tot de baas er zou zijn. In de tussentijd werden we al geobserveerd. De leider zou beslissen of je mee mocht of niet. Het was Mundo Vincent, een Sicilliaan. Met hem zou ik weken werken en hem en me zelf een fortuin opleveren.
Onderweg zou uitgelegd worden wat precies de bedoeling was.
Ik zat achterin en droomde weg tijdens de rit die naar voormalig Oost Duitsland voerde. In Greven stopte we bij een hotel. Eenmaal op de kamers, die de eerste nacht voor ons zou worden betaald, zo was beloofd, werd alles uitgelegd. Achter in de busjes, we hadden er een stuk of vijf, plus drie personenwagens, lagen de passe-partout plus de doeken in speciale mappen.
Het zou gaan om replica’s die we moesten verkopen in het “nieuwe” Duitsland. Ze vroegen ons paspoort voor een kopie, maar ik zei dat ik die niet bij me had. Voor mij was duidelijk dat dit een criminele organisatie was. We werkten met een soort piramide systeem. Diegene die te “vertrouwen” was en goed verkocht mocht blijven en kreeg na verloop een eigen stad aan gewezen. Zijn winsten moest hij delen met de leider van de groep waaruit hij voort kwam. Voordat je een eigen groep kreeg moest je eerst een paar maanden rechterhand geweest zijn. Met wat leugens, we kwamen zogenaamd van de Rietveldacademie in Amsterdam, moest je ze aan de man brengen. Dit werd van tevoren geoefend met de verkopers. Ze moesten in ieder geval Duits spreken, maar niet al te goed.
De schilderijen werden in Monchau ingekocht voor tussen de vijf en veertig mark. Deze kwamen uit Azië, en werden verkocht voor minstens het tienvoudige. De mensen die geronseld werden waren meestal studenten of langdurig werkelozen. Al gauw was ik rechterhand en leerde paspoorten kopiëren om daarmee auto’s te huren op naam van een van de verkopers, van wie we wisten dat hij er toch zo mee zou stoppen. Zo konden evt. schade op hem verhaald worden en boekten we hotels, om die vaak zonder te betalen te verlaten. Tevens hadden we een adres van diegene en die durfde geen aangifte te doen, want je weet het maar nooit in dat wereldje. Na twee maanden hadden Xavier (een Catalaan) en ik een eigen groep. Nadat we de schilderijen aan de man brachten (we hoefden zelf niet meer zoveel te verkopen, want de studenten brachten aardig wat in het laatje) maakte je een afspraak voor de lijsten maker een Ier, die ook in ons team zat.
Al met al een gemengd gezelschap. Vaak gingen we uit eten en lieten het geld goed rollen.

Dresden is groter dan ik dacht, eenmaal de blauwen engel over (De brug uit de film met Marlene Dietrich, die ze zo mooi bezingt) steek ik schuin over een straat in. Daar neem ik een maaltijd in een van de vele Chinese tentjes die de voormalige DDR rijk is. De eigenaresse vertelt me dat ik de laatste klant ben, ze moeten de tent sluiten. Voor mij is deze zaak niet interessant. De chinezen kennen die fake schilderijen als geen ander bovendien gaat volgende week de sloophamer in het krot.
Veel, heel veel gebouwen worden hier echter zeer mooi gerestaureerd, hier zou Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen. Bij ons slopen ze bijna zonder overweging en zetten postmodern naast authentiek, Zo zijn er al vele straten in Amsterdam verkracht.

Wat is die map toch klote om te dragen, maar met de gedachte dat ik straks weer een vette buit zou hebben nam mijn kracht weer toe. Ik moest vijf trappen omhoog, maar dat bleek achteraf de moeite waard. De bel geeft een echoënd geluid. Achter deze deur moest een grote hal zijn. Een zoemer geeft aan dat ik de deur openduwen kan. Eenmaal binnen sta ik in een prachtige hal met de Pruisische invloeden duidelijk waarneembaar. Womit darf ich Ihnen helfen? Fragt een knappe schone, als ik een paar stappen verder doe. Links in de hoek zit ze achter een notenhouten bureautje. Ze staat op en komt naar me toe.
Ich bin Künstler und mochte gerne meine Arbeit Zeichen; vielleicht sind sie interessiert? Wo kommen sie von her? Vraagt ze. Aus Holland wir sind vom Kunstleraccedemi in Amsterdam und haben Dresden ausgewählt unsere werken bekannt zu machen. Ach so und was habe sie für bilder? “Gemälde” antwoord ik tegen beter weten in. Oh ja na gut ich glaube nicht das wir das brauchen es gibt hier genügende Kunstwerke an der wand
Gerne mochte ich Ihnen bieten ihren Chef zu entscheiden vielleicht ist er interessiert. Nein, danke, ich glaube nicht. Versuchen sie es beim Nachbarn das sind Immobilien die Leute haben mehr Interesse vielleicht. Net als ik de moet op wil geven, want tijd kost geld, komt er een jonge Duitse yup de trap af. Was ist denn junger Mann? Er ist Künstler und hatte zwar Bilder mitgenommen zu zeichen.
Nein es sind Gemälde, haast ik haar nogmaals te verbeteren. De man blijkt een verzekeringsagent te zijn en ik zie de bui al hangen. Tot mijn verbazing had hij geen enkel verstand van schilderijen, zo nog minder dan ik.
Ik stak mijn verhaal af en liet een voor een de “schilderijen” aan hem zien, waarbij ik goed op zijn ogen en zijn commentaar lette. Dwaalden zijn ogen snel naar het volgende schoof ik het erachter. Echter bleven zijn ogen even wat langer rusten of gaf een teken van wacht even, zette ik het links van mij. Soms vroeg hij wat een schilderij kostte. Dan vertelde ik hem dat ik dat straks zou vertellen. Ik brabbelde wat over de technieken die gebruikt zijn en zoog er een puntje aan waar de Telegraaf jaloers op zou zijn. Mijn “Rudy CarreIl Duits” deed de trabantjes generatie smelten als een “Werthers-Echte” in een West-Duits fröbelsmoeltje. Gedurende de voorstelling kwamen er meer medewerkers kijken en aan het einde van de show zette ik de potentiële schilderijen uiteen. Ik gaf nog een vlugge slideshow van de voorgaande modellen en liet de kopers even kijken naar het uitverkorene. Algauw kreeg ik vragen als: “Wat kost die” en “Wat vraagt u voor deze” maar ook of ik rabat geven kon. (korting, de Duitsers verschillen niet zoveel van ons) wat ik altijd afwees want je vraagt toch geen korting op echte kunst, het was mij “ernst” en hoe het tot stand kwam. Ik draai dan mijn tweede ingestudeerde verhaal af waarbij ik ook moest improviseren maar het werd allemaal geslikt.
Was soll das denn kosten vraagt een vrouw, ze blijkt de vrouw van de man te zijn. Der ist sechshundert Mark zeg ik een beetje onverstaanbaar. Sech-zehn-hundert-mark? Ik weet dat ze in dit werk is geïnteresseerd en ik waag het er op. Ja doch es ist richtige Art es ist gemacht von cocosfaser und denn gespritzt genau wie unsere Künstler Brood das macht. Na was meinst du denn Dieter, ze wendt zich tot haar man. Deze vindt twee andere werken de moeite waard. Ik neem de twijfel waar en doorbreek die. Nah gut für sie dieser drei Gemahle nur dreithausend-einhunderd Mark. Dreitausend Mark probeert de man. Ik deed alsof ik twijfelde en stem dan toe. Ik maakte een afspraak voor de lijstenmaker die ook in ons team zat en vertrok. Bij de deur drukte de vrouw me twintig mark in de hand Ich weis wie schwer Kunstler es habben Können, vertrouwde ze me toe.
Ik verliet het pand en had uiteindelijk die dag veertien schilderijen verkocht, wat me totaal zo een kleine tienduizend mark op leverde. Dat is een winst van ongeveer negen duizend mark voor mezelf, rekende ik snel. Met nu bijna lege map keer ik richting hotel terug.

K.J. Stayner and Stayner Productions and Entertainment Informs you that:

All content and information published at the renyats247 WordPress profile pages do have copyrights.
Readers are not allowed to use any content; either text, part of text, trademarks, symbols or any other content without specific permission of the Stayner Productions and Enertainment group.

All text, trademarks symbols and or other notice are the sole and exclusive property of either Stayner Productions and Entertaiment and/or  Wordpress or other parties and Stayner Productions and Entertaiment

Therefor the visitor/ reader of these pages agrees that unless specific permission is granted, the reader will not violate, reproduce, use, copy or broadcast/ share, use or publish in any otherway material obtained from the renyats247 WordPress profile pages.
If you are dissatisfied with whatever is published at the renyats247 wordpress profile, you should discontinue using the renyats247 wordpress profile pages.

Stayner Productionsd and Entertainment is not resposible for acts, behaviour after reading the,or parts of the, content.

Copyright © 2005, Inc.-All rights reserved Stayner Productions and Entertainment ®

Geplaatst met toestemming van K.J. Stayner copyright © 2005

Stayner Productions and Entertainment ®

Op de afbeeldingen en teksten berust een copyright. Deze zijn niet te gebruiken zonder nadrukkelijk schriftelijke toestemming van de uitgever.. Het embleem en de naam Stayner Productions and Entertainment, zijn geregistreerde beeldmerken. Stayner Productions and Entertainment staat geregistreerd bij de KvK te Amsterdam onder nummer 34226984

The door creaks
I close my eyes or stare above.
I scream no, but I can’t hear it.
I punch and kick him, but my body does not move.
Fear extorts my will, my body freezes.
I am equally a doll, a doll with a soul.

I feel guilty, but I am lacking in strength.
I cannot talk, it suffocates me.
Who am I for real, how suppose my world to look like?
If I only could understand why and what for.
The body belong me no more, I denial myself.
Than I am idle, put my hand in the air grasping into nothing.

I am beneath my blankets, but I am still cold and alone, alone with my doll.
I feel like a coward, dirty and suffering from pain. Which pain hurts the most?
I hurt myself more and more, it is my spirit that meeks.
Clouds deprive me the sun, impotence flashes into me as thunder.
Dry tears cannot be seen, wet tears I will not share.
The rain just lashes the doll.

It appears that everything fails on me, I Feel below dignity.
I hate my faults and feel sorry for who I am and what I stand for.
Frustrations and stress are the masters of my day.
Where the thirst of revenge is dominating, trust is just an illusion.
All decisions in a balance made of flint-glass.
Impulsively and uncertainly strangles my interests.

He molested my corps, but raped my soul.
It overflows like sewer in the street, where all the dirt goes.
Nobody is able to empty it; nobody is allowed to empty it.
I am the one who owns the key, not knowing where it is.
I try to locate him, how to handle if I do?
I hide in the future, but the past discovers me again and again.

I wake up, but just the dream is a dream.
I am scared again, scared of myself.
Get over it, to forgive is enriching you, sounds an echo.
I am willing to take a new track; bit is my soul that’s keeping me stuck.
To create peace in my soul, I have to find the key first.
Once I do I will enter an oasis of freedom and start all over again.

Kevin J Stayner ©1989 (15 – October – 1989) reversed November 2008

De Pop

De deur piept.
Ik sluit mijn ogen of staar omhoog.
Ik schreeuw nee, maar ik hoor het niet.
Ik stomp en trap hem, maar mijn lichaam beweegt niet.
Angst knevelt mijn wil, mijn lichaam verstart
Ik ben als een pop, een pop met een ziel.

Ik voel me schuldig, maar heb geen kracht.
Praten kan niet, het verstikt me.
Wie ben ik echt, wat is mijn wereld?
Kon ik maar begrijpen wat en waarom.
Het lijf behoort mij niet meer, ik ontken mezelf.
Dan ben ik leeg, steek mijn handen in de lucht, grijp het niets vast.

Ik lig onder de dekens maar heb het koud en ben alleen, alleen met mijn pop.
Ik voel me laf, vies en heb pijn. Welke pijn doet het meeste zeer?
Ik pijnig mezelf meer en meer, maar mijn geest lijdt het meest.
Wolken ontnemen mij de zon, onmacht slaat als een bliksem neer.
Droge tranen zie je niet, natte tranen toon ik niet.
De regen striemt alleen de pop maar.

Ik heb het idee dat alles mislukt, ik voel me niets waard
Ik haat mijn fouten en heb spijt voor wie en wat ik ben.
Frustraties en stress maken zich meester van mijn dag.
Waar wraakgevoelens overheersen, is vertrouwen slechts een illusie
Elke keuze in een weegschaal, gemaakt van flinterdun glas.
Impulsiviteit en onzekerheid wurgen mijn belangen.

Hij misbruikte mijn lichaam, maar verkrachtte mijn ziel.
Deze loopt vol als een put op straat, waar al het vuil heen stroomt.
Niemand kan hem legen, niemand mag hem legen.
Alleen ik heb de sleutel, maar ik weet niet waar hij is.
Ik zoek, maar wat als ik hem vind.
Ik verschuil me in de toekomst, maar het verleden vindt me telkens weer.

Ik word wakker, maar alleen de droom is een droom.
Opnieuw ben ik bang, bang voor mezelf.
Stap over die tijd, kunnen vergeven is je zelf verrijken, klinkt een echo.
Ik wil een nieuwe weg inslaan, maar mijn geest kan niet scheiden.
Eerst moet ik de sleutel vinden, dan pas heeft mijn ziel rust.
Dan wandel ik in een oase van vrijheid en begin opnieuw.

Kevin J Stayner ©1989 (15 – Oktober – 1989)

This poem is made in three parts:
The first part Steven his Child period
The second Steven his puberty period
The last part Steven his adult period
Every first letter of each sentences together make the words
Steven Stayner an American hero
All lines have a positive spirit.

TO BE FREE (The Dedication Poem)

Such a brave soul.
Totally unselfish, focusing to what is the best
Endless eager for real love and respect.
Vulnerable as you are as a human being.
Every second ticking away, every second too much to stay.
Never ending stories, they do have an end.

So many things running through his mind.
Trust had become a different word.
All situations overlooked he had to make a choice.
Yet the time had come to change for the good.
Not sure where it would lead him to.
Escaping the boundaries that kept him from who he really was.
Recognition, memories….., Run

A new chance coming his way, a way to freedom, and the dignity that he deserves.
No one knows the future, no one can control the past.

A moment of courage is everlasting.
Making a difference, saving a life.
Emerging the best in you, remaining altruistic.
Reflecting that home still might be home.
Imagine that all you wanted to end, all you wanted to be, all that you wanted to do, becomes truth, just because of you!
Compassion for the ones he cared for gave him strength
Appealing to everyone who knows what it is to be free and respected.
Now a new time has come, your time!

Helping others is helping yourself.
Encourage to persuade, inspired by the enrichment of the soul
Real heroes do exist, Hope is what keeps us going on.
Our lives, all what we are, what we have, what we do; can turn us into a hero.

Kevin J. Stayner © 2010

FOREVER YOUNG

He felt never too old to sing,
To jump, to laugh,
To kick the sky on a swing

He felt never too old to dance,
To scream, to cry,
To grab himself another chance

When possible he did it every day;
living his life the fullest,
He was too young to fade away

Kevin Stayner ©2010
I dearest remembrance of Timothy White 1975 – 2010

DE BEER

Ik weet nog goed ik was toen vier,
Je zat gewikkeld in vloei papier.

Ik wenste een vriendje, mijn wereld was leeg.
Die pijn werd wat minder toen ik zag wat ik kreeg.

Een kameraad voor altijd, me onbewust gegeven,
Je Liet me nooit meer los, je beheerst mijn leven.

Mijn ziel verwrongen, mijn wereld zo klein.
Hoe kon ik weten hoe het werkelijk moest zijn.

Wanneer ik ging slapen je was zo zacht,
Ving je mijn tranen van de nacht.

Ik deelde mijn koek, mijn intiemste geheimen.
Ja zelfs mijn grootste verdriet wist je in stilte te lijmen.

Je sleet met de jaren, verloor ooit een oog.
Of kneep je hem toe jij die mij nooit bedroog.

Ik sluit nu mijn ogen en denk daar aan terug.
Lange tijden vervlogen fijne tijden gaan vlug.

Ervaringen rijker heeft alles een plaats.
Slechts een enkele keer heb ik even een kaats.

Helaas, waar je bent, dat weet ik niet meer.
Maar ik weet zeker, je was niet zomaar een beer.

Kevin J. Stayner (1984)

My brains are pregnant for years now, it is about time to give birth to success

100% Democracy kills freedom.

Het is zijn borst haar en haar borst, zo ook haar zijn en zijn haar.

‘k zit in een annoniemendalletje

My impairment is to know what I know; fortunately it is liable to persistent altering

Mijn beperking is dat ik weet wat ik weet., gelukkig is deze aan conitnue verandering onderhevig.

Wat zaad is dat weten we allemaal… Een nazaad is: “een kind van…”, dat weten we ook. Zullen we nog eens nazaten wordt dan….

If true love forces you to marry someday, you better make it a hell of a wedding, as for it will be your last, if i am correct.

Everybody is an example for you, just as much you are an example to anyone around

And the last day the Lord thought: “This is not the last day”

Only the last moments of their life people realize how valuable life really is. Eager for a little extra time, one more hour, a few minutes…, only once, to make a difference.

Stop worry about tomorrow, there is enough to worry for today.

Life can be so empty when it is overloaded.

1. True knowledge exists in knowing that you know nothing. Lao Zhe – Philosopher
2. Those finding resignation in this fact are mighty. Kevin Stayner – Philosopher/ Poet

Wisdom is to know how to use knowledge.

The ultimate level of being perfect is to be not.

Who is the father of Mother Nature and who is his mother?

History created traditions, traditions created habits, habits created excuses.

With every wish fulfilled, you will die with a fantasy less, but pass over with an experience richer.

I am not weird, I am different, and soooo glad we are all equal on that.

Money laundering is like commercialism, once the consumer agrees, it is not that commercial anymore but a functional need.

HOPE
I try to fly high, my head is above the sky, but my feet have a connection with my place of birth… the never lasting earth.

TO BE YOURSELF
Tears, rain, darkness around, one smile, insane?
Let me be free and smile again.

FEELINGS:
Tears fade away, were memories are to stay, to comfort you, by night and day.

HET LEVEN NA …..:
Alsof je in de tram zit, de wereld gaat als een echo aan je voorbij. Je ziet niemand die instapt, je ziet niemand die uitstapt. Je zit alleen in de tram, in het midden, je staart naar buiten. Maar het blijft een echo, een echo van iets nieuws…, dat je toch al kent.

WAKKER:
Als mijn klokje stopt met tikken, Gedenk mij dan slechts even. Zet de klok gelijk en draai zijn wiel, want de tijd nu, die blijft “leven”.

PARADIJSELIJK:
Als goudenregenbloesem vallen druppels voor de zon. Water als kristal vult zo een levensbron. Tussen bergen van smaragd brengt dit voeding rijk als manna. Hete lava vult mij ziel, oh wat een pracht morgana.

GENOT:
Ik wilde dat ik kapot was, verrotte in mijn graf.
Ik wil dat eigenlijk nog steeds, als ik dood ben, ben ik af.
Mijn kop te rustte leggen op het koude spoor,
als dan de intercity komt, ben ik er snel vandoor.
Desnoods mezelf verzuipen of verbranden tergend traag.
Waarom zullen ze vragen; was hij altijd al vaag?

Ik wilde dat ik kapot ging, aan de tyfus, kanker, pest.
Desnoods aan homofielen aids, maar dat duurt langer dan de rest.
Dat geile lijk in stukken. Mijn zieke kop eraf,
Kijk ik naar dat klote lijf en denk je was niet laf.
Geen dienst met zieke liedjes, geen gesnotter of een traan.
Als ik kapot ben ga ik feesten, de hel die gaat eraan.
Ja, de dood…., dat lijkt me heerlijk en hoe lang ik het ook rekken moet,
de dood is onontbeerlijk.

HET HUIS
Buiten straalt de zon
De bloemen laten hun mooiste kleuren zien
Kinderen lachen
Mijn huis is leeg

De mens

Zoveel mensen, zoveel gewoonten

Zoveel gedachten, zoveel handelingen

Zoveel ervaringen, zoveel indrukken

Zoveel overtuigingen, zoveel handelingen

Zoveel mensen, zoveel gewoonten.

TJA, MA:
Mijn Moeder, Dood…… De loeder, Een hoer voor brood, tot poeder.

We slenteren wat over de markt als mijn dochter iets ontdekt tussen
de juwelen van de herfst.
Het beweegt. De kooplieden zijn net bezig de laatste ongedane zaken in
te laden, als ze het opraapt van de straat. Het blijkt een krab te
zijn. Een met de scharen nog intact. Nou moet u weten dat mijn dochter
allerlei dingen doet die volgens het blaadje "ouders van nu" toch echt
nog aan jongens worden toegeschreven. Zo klimt ze het liefst hoog in
"haar" boom, waar de jongens uit de straat niet in durven. Springt ze
slootje als beste van de hele buurt (en daar wonen nogal wat kinderen),
komt met insecten thuis, waarvan ik vermoed dat ze dankzij het gapende
ozongat sinds kort onze fauna verrijken en timmert ze hutten in elkaar
voor vriendjes met twee linker handen.
Aan de andere kant laat ze echter ook zien toch ècht een gevoelig
meisje te zijn. Zo brengt ze een verdwaalde kikker naar de sloot,
voorziet ze Maja de Bij van een kompres voor het gekneusde vleugeltje,
vervloekt haar moeder als ze met haar toch niet geringe omvang, het
onderkomen van een slakje verbrijzelt, "nou moet ie weer een nieuw
huisje zoeken", en geeft de mieren op de vensterbank in de keuken een
lepeltje honing tot ergernis van iedereen. Het beestje beweegt zich
gelaten in haar hand. Er gaan visioenen van krabsalade, krabsoep en
weet ik wat voor delicatessen door mijn hoofd, als ze me uit deze
volstrekt foute droom haalt met de vraag of we naar hem alsjeblieft
naar zee kunnen brengen. Het is drie oktober, bijna 4, ja, u raadt het
al……..ik ga overstag. Na wat zoeken vindt ze een emmer en warempel
nog drie van die krengen dwars over de weg paraderend, zoals die dingen
gebruikelijk doen. Alle krabben bij elkaar en nog wat vis afval, wat de
getergde maagjes van de lieverds wat moet versterken, gedurende de
lange reis die in het verschiet ligt. Als de inhoud van de emmer haar
goedkeuring kan dragen, begeven we ons naar huis.
Onderweg in de metro wist een mevrouw mij te vertellen dat het
schepsel, dat uit de emmer probeerde te kruipen, ten einde desnoods
zelf naar Zandvoort terug te krabben, te klein was voor de soep. Daarom
was hij natuurlijk zo harteloos op straat gezet, concludeerde ik. We
leven in een wrede wereld. Wat zou het zonder mijn dochter moeten
beginnen. Even dacht ik een aureooltje boven haar hoofd waar te nemen.
Snel naar huis voor een maaltijd en het bijvullen van de emmer, immers
krabben leven in zeewater. In zoutzeewater, dus was pa zo gek om voor 4
euro een zakje biologisch zeezout (zoiets koop je toch niet in de
super?) bij de grutter voor macrobioten aan te schaffen, teneinde het
de beestjes zo geriefelijk mogelijk te maken. Eenmaal thuisgekomen
spoelen we onze nieuwe vrienden af en vullen de emmer met koud water en
wat van het mineraalrijke goedje. Spontaan beginnen de tijdelijke
loge,es belletjes te blazen.
Lekker warm gekleed, want de wind is in oktober, zo dacht ik, al
behoorlijk fris aan zee. Met de rugzak voorzien van koeken en wat
drinken, gaan we op expeditie naar het voor de krabben verre Zandvoort.
Dat is een reis van tien minuten lopen, twintig minuten met de metro,
twintig minuten met de trein en dan weer tien minuten lopen. Ik bedenk
mezelf dat deze goedertierenheid me weer een fortuin zal kosten, maar
de blikken in de oogjes van mijn dochter zijn, zoals voor iedere vader,
onbetaalbaar. Natuurlijk missen we eerst de metro en vervolgens de
trein, maar als we dan uiteindelijk ruim een uur en een kwartier later
van centraal vertrekken, ben ik er heilig van overtuigd dat ik
weliswaar besjokken ben, maar dan wel met een goede daad in het
vooruitzicht. Van mijn dochter krijgen de medereizigers, al dan niet
vrijwillig, de anekdotes te horen van de onfortuinlijke reis van de
"guldenscharen". Onze vrienden hebben ondertussen namen gekregen,
hoewel dat voor Bubbeltje wel wat laat kwam. Het was het enige krabje
met slechts een schaar, de andere was er, door een waarschijnlijk
haastige marktbezoeker, vanaf getrapt, of hij moet een onderonsje met
een van zijn verwanten hebben gehad met fatale afloop. Ach, hij kan nog
wel als voedsel dienen voor de andere dieren zei Samantha toen ik haar
het trieste nieuws vertelde. En ja, zo zie je maar weer: de natuur
heeft voor alles een oplossing. Ben je te zwak om de gang naar de markt
en weer terug te overleven en te klein voor de soep, dan zorgen de
andere bewoners van het zeeënrijk er wel voor dat de biologische keten
weer rond is en je je dus over een zeemansgraf geen zorgen hoeft te
maken. Het was al aardig donker toen we de contouren van het normaal zo
druk bezochte Zandvoort zagen in het schijnsel van de volle maan.
Samantha glunderde bij de gedachte dat ze straks de diertjes terug zou
zetten in de zee. "Terug naar de zeeeehheeeeeeee" neuriënde ze, terwijl
ze huppelend over het muurtje van de boulevard rende. Het emmertje met
de krabben beangstigend wild meezwengelend aan haar handje. Samen door
het mulle zand naar de wereld van eb en vloed. Het was helemaal niet zo
koud als ik had gedacht. De lichtjes aan de rand van de kust gaven het
geheel een romantisch tintje. Het was een betoverende avond, de wind
rook naar passie, bloemen zee, vrijheid. Hij was zacht en het water van
de zee nog redelijk warm. De krabben, de drie die nog leefde, zetten we
in het zand waar de golven ze spoedig overspoelden en mee terug zouden
voeren naar de diepte van de zee. We fantaseerde dat ze een vriendje
tegenkwamen Die zou vragen:..en? Hoe is het nou daar? Dan konden ze
vertellen dat ze op de Albert Cuyp markt zijn geweest en bij de
visafslag, dat ze gelopen hebben tussen het gehaaste publiek van mensen
en gebaad hebben in het zuiverste zeezout uit een zakje van Appie
Heijn. Maar ook het trieste nieuws, dat hun vriend Bubbeltje helaas
zojuist door mij ver in zee was geworpen omdat hij de belevenissen niet
heeft mogen doorrstaan. Dat hij nu dient als zeebanket voor de
medebewoners van hun rijk.
Ondertussen had Sammy de emmer aan de rand van het strand ondersteboven
in het zand gezet en de koeken er op uitgestald met aan weerszijde de
pakjes drinken. We zaten zo een tijdje gezellig naast elkaar op onze
jassen te genieten van het zicht op zee, de bootjes in de verte waar ze
ook naar toe mochten gaan, Op visvangst misschien? Samantha stond op en
liep naar de golven, waarschijnlijk om te bezien of de krabben echt wel
het ruime sop hadden gekozen maar waarschijnlijk niet minder graag om
lekker te springen over de golfjes die zachtjes aan het strand
kabbelden.
Ik stond op en danste met haar op een melodie van een romantische film
waarvan ik nu zo gauw de titel niet weet. We renden langs de kust en
deden net of we elkaar lang niet gezien hadden en elkaar in de armen
sloten. Wat is het fijn hé als je wat goeds doet pappa? constateerde
ze. Ja beaamde ik, Het is heel lief wat je hebt gedaan. Die krabbetjes
zullen je best heel dankbaar zijn. maar volgende week ga ik toch niet
naar de markt op zoek naar lotgenoten, dat laatste zei ik niet hardop
natuurlijk. Aan alles komt een eind, dus ook aan dit verhaal. We
moesten weer terug naar huis want morgen om 8.30 zou de schoolbel weer
gaan. De terugweg verliep zoals gebruikelijk veel sneller dan de
heenreis. En weldra lag de weldoenster gewassen en voldaan onder de
veren.
Nou zullen de krabjes ook wel slapen vertrouwde ze me toe. Ik denk het
wel zei ik en gaf haar een zoen op haar wang.

Kevin Stayner

Vroeger was alles beter zeggen ze. Mensen waren dankbaarder, minder gestrest, er was minder vervuiling en men had meer plezier. Dan zou je kunnen veronderstellen dat de mensen er een stuk beter uitzagen maar niets is minder waar. Toen had je de hongersnood, de oorlog en allerlei ziektes waar niets meer aan te doen was naast een zegen van God. Zagen ze er op hun veertigste uit als ware ze tachtig, als je de veertig halen mocht. De computer bestond nog niet, dus even het lijf tot in DNA uiteentrekken was er niet bij. Nee en nu, nu leven we in een gehaaste tijd. Alles gaat niet snel genoeg. Even een hamburgertje, rennen voor de trein, die deze keer wel op tijd is, en dus net voor je smoel wegrijd. Dineetje van de zaak, en straks naar een feestje. s’Avonds te laat thuis, je vrouw in der maandelijkse periodieken. Het zoontje van vijf die op je vrije zondagmorgen om zes uur trots laat zien dat ie zelf een ontbijtje voor je heeft gemaakt, met alle gevolgen vandien en maandag weer met frisse moet beginnen. Dat laat zijn sporen achter, diepe groeven in het gelaat, wallen tot aan de kaaklijn. Je kunt je niet meer herinneren wanneer je voor het laatst je erogenezones staande heb mogen waarnemen en een humeur, praat me er niet van. Een hoop zorgen, roken, zuipen en zonnen onder het ozongat, doen daar nog een schepje bovenop. Met een zalfje, een poedertje, een peeling, een rondje om het park en een citroenkuurtje proberen ze dat te verdoezelen. Om maar te zwijgen van de klysmakuurtjes en de botoxjes, die het momenteel heel goed doen. Alles middeltjes ten goede maar ze zijn slechts van korte duur natuurlijk, want de ware leeftijd laat niet met zich sollen. Als men dan tenslotte de jaarringen gelaten toelaat, schrijft men die toe aan wijsheid. Feit is gewoon dat men zich gewonnen heeft gegeven, die ander te willen zijn, die jongere of mooiere. Men is tot inkeer gekomen dat, jezelf zijn, uiteindelijk het mooiste is en het langste duurt.

Kevin Stayner

Morgen is nog zo ver weg, je kan nog zoveel doen. Genieten van de avondzon. En strakjes als de maan opkomt; de avondlucht is heerlijk. Als een purperen kleed verweven met het rood van anemonen ligt hij over het landschap. Hier en daar fonkelt een ster. De zonsondergang is toch een van de mooiste dingen die we kunnen waarnemen. In de verte is wat eenden gekwetter. De kinderen moeten zo naar bed maar ze mogen nog even opblijven. We hebben voor het eerst dit jaar buiten gegeten, bospeentjes, lekker, net als zomers. De klok is een uur vooruit gezet, ze lachen hun stemmen klinken anders, overdag gaan ze op in het geruis van de massa. Een wind doet me rillen. He, het wordt frisser. Ik trek mijn vest over mijn schouders, mijmerend over de dag en wat ik morgen zal gaan doen. Misschien doe ik de tuin wel. De grasrandjes bijsteken of zo. Wat staat die roos trouwens vroeg in bloei. Wel mooi. Gek eigenlijk dat we morgen zo gewoon vinden, wat als er nou geen morgen meer is? Alles is tegenwoordig zo van zelf sprekend. Vliegjes spelen krijgertje om de lamp die mijn boek bij licht, in de vroege april avond. Ik kijk op mijn horloge. Acht uur. Gelukkig over vier uur is het pas morgen,…. Vast.

Kevin Stayner

Freedom, How free is a religion.

Religions has been put down peoples throats for centuries.
A religion, no matter what kind of, in my opinion, is not really something you won the contest for while still a sperm cell, or recently graceful relieved of moms uterus, detectable in your DNA; something you are born with, eager to share it with your toddler friend once time is there. No, it is not even part of your instinct.

The existence of a higher spirit is (in)directly forced into your brain by people; for instance by your parents, other relatives, friends, school, a government (Yes, how wonderful to live there) or by yourself; due to the media or walking into a brainwashed person, completely convinced already during his lifetime, with or without the scriptures.

I do not claim that religion is bullshit.
For people happy to have a “holy” soul, by mainly using (parts of) the “truth” and it’s values in a way and at the moment(s) that suits them best, it is a mighty tool to clean their conscience; being able to put it aside the moment they, for example, beat up their kids or wife, rape somebody, kill a convict or an innocent.
Using it you can judge others, “rinsing” your own morality with a prayer.

It will always help you to explain the unexplained, the yet unknown to the dependent, the unawares, the uneducated, the unstable fellow man. As well it can be the surrogate solution to all those things you do not understand yourself.
It could be a tool to retrieve consolation to be happy again or to retrieve power; for yourself and/ or to oppress others. At least it supports you with a lot of excuses and settlements. A religion can  “control” the uncontrollable.

However, the original message is all about freedom and respect. It is simply too hard for common people to understand and to get the context of these. Whatever you want to believe, spreading religion is certainly not an issue of people egocentric in their believes, forcing it onto other peoples brain; using violence, misleading arguments and indoctrination.

By Kevin Stayner   © 2011 revisited